جان دلم
محبوبم
به گذشته های دور که فکر می کنم
نمیدونم کجای راهمونو اشتباه رفتیم
که شد یک خط موازی .
همیشه خیال می کردم
از همین مسیر که ادامه بدیم
تو تا دنیا دنیاست تنها عشق زندگیم هستی .
یادته بهم می گفتی
هیچوقت به دلت بدی ها را راه نده؟
یادته می گفتی
قربون صدقه ی عشقمون نرم پس چیکار کنم ؟
توی تموم این مسیر چون تو همسفرم بودی
لحظه لحظش برام بهشت بود
از وقتی صداتو شنیدم بین خواب و حقیقت گم شدم
حالا می فهمم
تو هدیه ی خدا بودی برای من
برای تموم لحظه های خوب و بد , لحظه های سخت و آسون
بازم شکر.
نمیدونم آخرش این دو خط موازی به هم می رسه یا نه
ولی تنها عشق زندگیم
بد به دلت راه نده من توی رویاها هم کنارتم
محبوب جان و دلم
فقط بگو چیکار کنم , تا تو یه جونم بگی؟
+ نوشته شده در بیست و سوم دی ۱۴۰۲ساعت ۸ ب.ظ توسط پرستو ی مهاجر
|
