اجبار عشق
بعضی وقتا به یه نتیجه هایی می رسی
که اولش فکرشو هم نمی کردی
مثل اینکه با تموم وجودت یه نفرُ دوست داری
ولی مجبوری دوستش نداشته باشی
مجبوری انقدر توی ظاهر و باطن بی خیالش بشی
تا خسته بشه بذاره بره
بعضی وقتا نمیدونی چطوری از دردای درونت براش بگی
یعنی طوری بگی که باور کنه
دل و زبونت یکی نیست
ولی مجبوری بهش نگی
تازه شرمنده اونی میشی که
با تموم سکوتات با تموم بی خیالیات
با تموم ابراز علاقه نکردنات راه اومده
هنوز منتظره بهش بگی
ولی حتی نمیتونی بگی
مجبورم می فهمی ؟ مجبور
بعضی وقتا هم نمیدونی بهش تکیه کردن کار درستیِ یا نه
اما یه زمانی به این نتیجه می رسی
که به بودنش فکر نکنی
به موندنش فکر نکنی
به خاطر این اجبار لعنتی
بی خیال تموم رویاهات میشی
من تا جایی که میتونستم
کنار عشق ایستادم
واقعا این آدما بیراه نمیگن عاشق نبودی
چون من
نمیدونستم رفیق نیمه راهی
