آدم های بی خبر از عشق
محبوبم
چقدر این روز ها آدمها را نمی فهمم
از کجا به کجا رسیدیم ؟
از باد برینِ پرخاشگر سیگاری
تا
مرجان های صدف زده ی خبر رسان خورشید
واقعا این آدمها چه می خواهند از جان عشق ما ؟
یکی دود سیگارش را حواله ی احساسم می کند و
آن یکی نامه های تو را درست به اشتباه ترین آدم زندگی من میرساند
انگار این آدمها نمی دانند در کجای این قصه ایستاده اند
انگار نمیدانند که آدم های قبل از میلادشان بهر هوس یکدیگر را نیافته اند
چقدر این آدمها را نمی فهمم
بعد از این همه سال فراق و رنج
باز هم آمده اند تا تیشه بر این عشق بکوبند ؟
ای بی خبران
درخت تنومند این عشق ریشه هایش را محکمتر از قبل به زمینِ ایثارش سپرده
چقدر خامند این آدمها
که فکر می کنند
صدای احساسمان را هنوز خدا نشنیده
اگر خدا حامی ما نبود
پس چرا این عشق به ماندگاریش افتخار می کند ؟
برای تو دوباره نامه نوشتم
تا بگویی به ابلهان روزگارمان
این عشق هیچ محافظی جز خدا ندارد
پس مواظب لغزش هایتان باشید
